3 . در شرايط مساوى يا نزديك به هم احاديث منقول از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بر احاديث ديگر اهل بيت عليهم السلام مقدم مىشود ؛ مگر در مواردى كه تشابه مضمونى خلاف آن را اقتضا كند . 4 . در استناد ، كتاب‌هاى واسطه لحاظ نمىشوند . تنها كتاب‌هاى بحار الأنوار و كنز العمّال به دليل جامعيت آنها و در دسترس بودنشان براى خواننده ، در انتهاى منابع ذكر مىشوند . 5 . براى استفادهء بيشتر محققان هنگام ارجاع به احاديث ، باب يا عنوانى كه روايت ذيل آن قرار گرفته نيز ذكر مىشود . 6 . در موارد نياز به تقطيع حديث ، تلاش بر آن بوده است كه متن تقطيع‌شده ، گويا و خلاصه باشد . 7 . سهو و خطاى احتمالى راويان و كاتبان پيشين ، با مراجعه به مآخذ ديگر معلوم شده و در پانوشت به صورت تذكر آمده است . 8 . افزوده‌هاى تبيينى مورد نياز ، در داخل كروشه [ ] قرار گرفته‌اند تا از متن اصلى متمايز باشند . 9 . ترتيب مآخذ در پانوشت بر اساس ميزان اعتبار آنها ، و مطابق با معيارهاى تدوين‌شده در پژوهشكدهء علوم و معارف حديث است . 10 . روايات مشترك در مآخذ حديثى و تاريخى شيعه و اهل سنّت به صورت يك‌جا در متن كتاب مىآيد . در پانوشت نيز منابع هر فرقه در كنار هم قرار گرفته و با علامت نقطه ويرگول ( ؛ ) از گروه ديگر متمايز شده است . 11 . در صورت نياز به ذكر اختلافات متون ، اين مهم در پانوشت انجام مىشود . گفتنى است كه تنها به ذكر اختلاف‌هاى مفيد و مؤثر در پژوهش اكتفا شده است . 12 . رمز « ج » براى جلد ، « ص » براى صفحه ، « ح » براى حديث ، و « ش » براى شمارهء متون غيرحديثى به كار مىرود . « 1 »

--> ( 1 ) . گفتنى است كه مراحل تحقيق و تدوين دانش‌نامه‌هاى اين پژوهشكده ، با تفصيل بيشتر ، در آغاز دانش‌نامهء قرآن و حديث آمده است .